Rozdział II

-Witamy,panie Stark -przywitał się jeden z pracowników firmy.

-O co chodzi? -spytał Tony ignorując swojego podwładnego -Po co mnie wezwaliście?

-Przyjechał pewien mężczyzna- Peter Johanson w sprawie jakichś interesów.

-Gdzie jest?

-Czeka w pańskim gabinecie.

-Świetnie- mruknął mężczyzna kierując się w stronę wskazanego miejsca. Otworzył drzwi i ujrzał siedzącego na fotelu mężczyznę około 40. Ten wstał i uścisnął dłoń Tony'ego.

-Od dawna chciałem pana poznać- powiedział nieznajomy -Peter...

-Wiem, wiem-przerwał Stark- Johanson ,już mi mówili. A więc, co pana tu sprowadza?

-To co zwykle-interesy! 

- A konkretniej?- zapytał już zirytowany mężczyzna.

-Chodzi o wywiad.

-Co ma wspólnego wywiad z interesami?

-Ojejku, hehehe!- zaśmiał się Johanson- Dla ludzi z branży telewizyjnej to są interesy.

-A przyszedł pan do mojej firmy zamiast zadzwonić, po...

-Po to ,aby móc się spotkać w pana domu. Ludzie kochają Iron Mana, chcieliby zobaczyć jak mieszka -kontynuował- zadać szczegółowe pytania, poznać mu bliskie osoby. Jakie jest jego życie?

-Fantastyczne- skwitował krótko Tony.

-Yyy, no tak, oczywiście... -odrzekł zakłopotany Peter- Ale publiczność pragnie ciekawostek o tak wspaniałym, przystojnym i odważnym człowieku.

-Cóż... wszystko to prawda-rzekł zadowolony Stark- Okej, jutro o 18.

-Pasuje mi.

- To nie było pytanie. Raczej stwierdzenie. Do zobaczenia!

-Do widzenia! - odpowiedział dziennikarz i szczęśliwy wyjął telefon- Zgodził się, nie żartuję! Łatwo poszło. O osiemnastej. Okej, do jutra!- pożegnał się i poszedł do auta. 

 -Wróciłeeeem! - krzyknął Stark.

-Wspaniale -zawołała z udawaną radością Pepper- Co w firmie? Długo cię nie było.

-Był jakiś koleś z chrapką na wywiad w moim domu. Będzie tu jutro o szóstej- powiedział mężczyzna i postawił jakąś torbę na stole- A  wracam tak późno bo pojechałem do miasta oddalonego o 100 km tylko po to by kupić twoje ulubione sushi! Nie cieszysz się?- spytał zdziwiony.

-Nie- odpowiedziała kobieta- A wiesz czemu? Bo nienawidzę sushi. Ale skąd ty mogłeś bidulku o tym wiedzieć?!- zapytała z ironią.

-Dobrze-powiedział powoli Tony- Na szczęście ja również nie znoszę tej surowej ryby i kupiłem też chińszczyznę.

-Grzechy wybaczone-rzekła z uśmiechem Potts sadowiąc się na krzesełku i wyjmując jedzenie  z torby.

-Czy wiedziałaś, że składniki zawarte w tym daniu są świetnymi afrodyzjakami?-  zadał pytanie chłopak wyrzucając pudełka po potrawie.

-Naprawdę? Nie słyszałam o tym- powiedziała dziewczyna siadając na kanapie. Tony podszedł i usiadł obok niej. 

-Chyba zaczynają na mnie działać - szepnął do ucha Pepper. Jej zaczęło bić szybciej serce, gdy poczuła jego oddech na swojej gołej skórze. Odrzucił włosy z jej karku - Albo to po prostu ty- wyznał i zaczął zbliżać swoje usta do szyi dziewczyny. 

-Tooonyyy! -krzyknęła jakaś dziewczyna i rzuciła się na siedzenie obok mężczyzny i pocałowała go- Cześć skarbie!

-Co?!- spytał zdezorientowany i wściekły Stark- O co chodzi?!

-No to ja wam nie będę przeszkadzać- westchnęła Potts -Dobrej zabawy! -rzuciła w ich kierunku i wyszła.

-Ej! Zaczekaj! Pepper!-krzyczał chłopak- Kim ty do cholery jesteś?!

-Ale ... jak to kim? Sonny, nie pamiętasz. Byliśmy umówieni na ósmą.

-Nie ,nie pamiętam! A teraz idź i nie przychodź tu więcej.

Dziewczyna wybiegła płacząc, a Tony ze złości wdział się w kombinezon Iron Mana i wyleciał na dwór, zły na siebie ,że zmarnował ten moment z Pepper.

Ciąg                 dalszy                   nastąpi              .        .          .