Rozdział VIII

                Powoli i z trudem otworzyła oczy. Słońce poraziło ją swoim blaskiem. Spojrzała w bok i natychmiast odskoczyła jak poparzona, gdyż ujrzała obok siebie śpiącego Tony'ego Starka. Przypomniała sobie wczorajszy wieczór. Grr... Czemu on jest taki uroczy( i chamski przy okazji)?! Z rozczuleniem oglądała jak z lekko rozszerzonymi ustami ,powoli oddychał. 
              Cicho wstała, wzięła kąpiel, włożyła świeże ciuchy i poszła przygotować śniadanie. Choć Stark bez trudu mógłby zatrudnić sobie choćby 50 kucharek, to uparcie przekonywał kobietę ,iż kocha ,kiedy ona mu gotuje. Zaczęła smażyć naleśniki , kiedy poczuła czyjeś dłonie oplatające jej talię.

-Puszczaj Tony!- powiedziała ze śmiechem i odwróciła się. Jak dużo było jej przerażenie, gdy spostrzegła ,że to nie Stark stoi za nią.

-Wczoraj tak szybko wyszłaś. Czemu?- spytał bez cienia uśmiechu Johanson.

-Co ty tu robisz?- zadała pytanie Potts i nie czekając na odpowiedź rzekła- Wyjdź stąd! Już!

-Dlaczego? Źle się wczoraj bawiłaś?- zapytał z przekąsem, kiedy nagle usłyszał krzyk dochodzący z głębi domu: -Pepper, wiesz może ,gdzie jest ta moja czerwona koszulka? Bez trudu rozpoznał głos Tony'ego.

-Jest w suszarni!- odkrzyknęła Potts.

-Ach! Czyżby pan Stark tak szybko wymazał mnie z twojej pamięci?

-Nie... Proszę cię, wyjdź. Teraz! - dodała kobieta.

-O! Znalazłem ją! Czy to naleśniki tak pach... - Tony zamarł widząc w kuchni Petera- Co on tu robi?!

-Przyszedłem do Virgini- Stark natychmiast przeniósł miażdżące spojrzenie na dziewczynę.

-Nie zapraszałam go tu. Przysięgam! - powiedziała z łzami w oczach Potts- Idź stąd!- krzyknęła.

-Wczoraj krzyczała na mnie z innego powodu -rzekł z obleśnym uśmiechem Johanson.
         Stark nie wiele myśląc zamachnął się i z całej siły go uderzył.
-Spierdalaj stąd! Już!- wrzasnął rozwścieczony Tony.

-Pożałujesz tego ,zobaczysz. Oboje pożałujecie!- pogroził im i wyszedł z krwawiącym nosem. Po wyjściu mężczyzny, Stark szybko przygarnął do siebie płaczącą  Pepper.

-Hej, Pepps! Już wszystko w porządku. Wyszedł- wyszeptał jej na ucho ,uspakajającym tonem.

-Tak bardzo cię przepraszam... Nie chciałam... Ja...

-Ćśś!

-Tak mi głupio i ...- nie dokończyła Pepper, gdyż Stark pocałował ją. Ta spojrzała na niego zaskoczona , a on (tak właśnie on!) zarumienił się.

- Yyy, no... Heh! Trochę...jak w liceum, nie? Dziwnie, czy...- kobieta nie pozwoliła mu dokończyć i zaczęła go całować. 

                      Chyba oboje na to długo czekali. Stęsknieni błądzili. Stark wziął ją na ręce ,nie przerywając wymiany pocałunków. Pepper mocniej zacisnęła nogi wokół jego bioder i zanurzyła dłonie w jego gęstych włosach.

-Tony? Czy my nie popełniamy właśnie wielkiego błędu?- wyszeptała Pepper.

-Błędem było to ,że tak długo czekaliśmy!- wymruczał Tony całując Potts tak ,że po całym jej ciele przeszły ciarki. 


Wiem ,wiem dość krótki :( Przepraszam, ale miałam mnóstwo nauki. Obiecuję, że za tydzień rozdział będzie  dłuższy! Dziękuje Wam za wszystkie komentarze i za dodawanie się do obserwatorów.
                                                                                        Do napisania! Wasza Romantyczka! :***


EDIT: Następny rozdział pojawi się dopiero w przyszły weekend. Bardzo przepraszam Was za opóźnienia, ale nie wyrobię się. Tak jak większość z Was ,jestem uczennicą gimnazjum, więc liczę na to ,że mnie zrozumiecie. Jeszcze raz przepraszam :(